همه گویند بیا...

نیمه شعبان

همه گویندبیا

همهیزائرها

مادرانشهدا

کاروانیکه پیاده به حرم آمده و ذکر گرفته به دو صد شور و نوا

ذکر جانمیا رضا

همه گویندبیا

زیر لبمادر پیری که به در دوخته چشمان و دلش

استخوانیبرسد

یا پلاکیبرسد

یا نشانیبرسد

خبرینیست خدا از پر گلبرگ گلش

زیر لبذکر گرفته تو بیا

همه گویندبیا

پیرمردیوسط صحن دلش گم شده است

بی خوداز خود شده و گریه امانش ندهد

زائریویلچری خورده نگاهش به حرم بعد چهل سال دراز

محو گنبدشده و زمزمه و ذکر و نیاز

به چهزیباست حرم

کار مولاستکرم

همه گویندبیا

کودکانغزه

دخترفال فروش سر این کوچهی ما

آنطرفتردو سه تا دستفروش و دو سه تا ماندهی در راه و گدا

مادرانیمن و موصل و بحرین و حلب

بانوییکه به اسارت وسط لشگر داعش ببرند

زیر پارفته از این واقعه تلخ گذر غیرت یک مرد عرب

وسط بمباران

مادریاز نفس افتاد پی فرزندش

گم شدهدلبندش

همه گویندبیا

وسط جادهصحن نجف تاحرم کرببلا

همه گویندبیا

خادمآن موکب

زائرخستهی راه

چای نوشیدو کمی اشک چکید از چشمش

می کشیداز دل آه

هر قدمگفت بیا

تا جوانیمبیا

در همینفکر دلانگیز بمانیم بیا

همقدمبا خودتان

پا بهپای خودتان

وسط صحنحسین

وعدهما نیمه شب سکوی بین الحرمین

روضهخواندن با تو

گریهکردن با من

آرزوعیب که نیست

به چهزیبا بشود

به چهغوغا بشود

همه گویندبیا

خادمآن موکب

رفت درفکر و خیالی که تو آنجا باشی

گفت باخود که چه زیبا بشود خادم آقا باشی

یک شبیبین همین موکب ما صبح کند

من خودمخادم او

چای رادست خودم دست نگارم بدهد

به زمستانوجودم نگهی کرده و از لطف بهارم بدهد

آرزوعیب که نیست

تو بیاعشق به معنا برسد

و کویردل این منتظران نیز به دریا برسد

تو بیاتا که جوانیم بیا

تا خودصبح تو را عشق بخوانیم بیا

عمو عباسچو مشکش به زمین خورد دلش گفت بیا

مادرتپشت در افتاد… بیا

فضه راگفت که افتاد… بیا

عمه زینبجلوی چند غریبه به زمین خورد… بیا

دختریدر وسط خیمهگه سوخته از خواب پرید و پابرهنه به روی خاک دوید و کسی از پشت رسید وبا غضب گیسوی نازش بکشید و به زمین خورد… بیا

علی اکبرکه زمین خورد پدر مُرد… بیا

یک نفرپیرُهن جد غریبت وَ کسی خاتم انگشتر و انگشت و کسی هم سر او برد... بیا

شعراشعار نیمه شعبان امام مهدی میلاد انتظار فرج ظهور